ريحان دل
دلی که سنگ شده بود از بس که سنگ صبور درد های خود بود !
دلی از سنگ خارا که هیچ چیز بر او اثری نداشت !!!
یکی آمد از پس سال های غبار آلود دوران جوانی ام
قطره قطره محبت نثار دلم میکرد ....
بر دل اما هیچ اثری نداشت .... ولی او همچنان قطره قطره محبت میچکانید !
ماه ها گذشت ... صبح روزی بهاری دلم را نیافتم ...
حل گشته بود با ذرات عشق و محبت ...
وای بر من سنگ درون سینه ام کو ؟؟؟؟
آنروز کسی آمده بود به مبارک بادش !
عشق عیدانه آورده بود ....
او که بود ؟؟؟
همان که از پس سال ها در رسید؟
در برابر دیدگانم آنروز جهان را جور دیگر یافتم ...
عجبا این همان دنیای بی روح و منجمد دیروز است؟
یکی آمد با مهر ومحبت آشنایم کرد و...
یکی آمد که راز های ناگفته پیش او فاش کردم !
گفتم دلم تنها سنگ صبورم بود ـ گرفتی ؟
از آنروز او شد سنگ صبور روزگارم....
شبی تمام درد دل های عمرم باز گفتم
سبک شدم اما دریغا که ندانستم ....
افسوس که خوب من تاب نیاورد ...سنگ صبورم شعله ور شد !
و چون تکه سنگ شهابی از مقابل چشمان گریانم سوخت وگذشت...
وای بر من که ندانستم دل او از گل ریحانی ظریف تر است !!!
سنگ صبورم !
شهاب زندگی ام !
ریحان دل !
کجا رفتی؟؟؟
امضا:عسل